სუბელიანის მარანი

„სუბელიანის მარანი“ 2017 წელს, მევენახე-მეღვინე ემზარ სუბელიანმა დააარსა. ემზარი საქართველოს ამჟამად ოკუპირებული რეგიონიდან — აფხაზეთიდანაა. მიუხედავად იმისა, რომ ოჯახის წევრებს ღვინის წარმოებასთან გარკვეული გარემოებების გამო, აქტიური შეხება არ ჰქონდათ, ვენახები ბავშვობიდან იტაცებდა: „ჩემი პაპა წარმოშობით ზემო სვანეთიდან იყო, თუმცა საცხოვრებლად ადესით განთქმულ კუთხეში — კოდორში გადავიდა. საბჭოთა პერიოდში, იქ ცოლიკოურის ვენახებსაც შეხვდებოდით, თუმცა, მცირემოსავლიანობის გამო, კოლმეურნეობამ ვენახები მასობრივად გაჩეხა და თამბაქოს მოყვანაზე კონცენტრირდა.“ ემზარმა 1995 წელს, ბოლნისში, მე-19 საუკუნის დროინდელი სახლი შეიძინა, რომელიც ადრე ყოფილი ეკატერინენფელდის (ახლანდელი ბოლნისი) შვაბ კოლონისტებს ეკუთვნოდათ. ტრადიციულად, სახლს მარანიც ჰქონდა, სადაც მისი ძველი მეპატრონეები ღვინოს მუხის ჩანებში ადუღებდნენ. ღვინის წარმოების გერმანული მემკვიდრეობა, ადგილობრივი მეღვინეების მსგავსად, ემზარისთვისაც საინტერესო აღმოჩნდა და აქტიურად ჩაერთო კვალიფიკაციის ამაღლების სხვადასხვა პროგრამაში. პირველი ჩამოსხმა, 2017 წელს, შვაბური მეთოდით დამზადებული ბოლნისური რქაწითელი იყო, რომელმაც, იმავე წელს, „ახალი ღვინის ფესტივალზე“ ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა. მომდევნო წლებში, ემზარი ტრადიციული ქართული (ქვევრის) მეთოდითაც დაინტერესდა და დღეს, სუბელიანის მარანი, მომხმარებლებს შვაბური, კლასიკური და ტრადიციული ქართული მეთოდებით დამზადებულ რქაწითელს და საფერავს სთავაზობს. როგორც თავად განმარტავს, მევენახეობა მისთვის განტვირთვის რიტუალია: ბოლნისის ტერუარში, 70-წლოვან ვენახს ფლობს, რომლის საირიგაციო სისტემებიც თავად დააპროექტა. მუშაობას დილის 5 საათიდან იწყდებს და დღის განმავლობაში, კიდევ რამდენიმეჯერ ბრუნდება, რათა ვაზის მოვლის ყველა პროცესში ჩაერთოს. სუბელიანების ოჯახი, უმეტესად, ბოლნისურ რქაწითელზე ფოკუსირდებოდა, 2022 წლიდან კი, პირველად, საფერავიც მოიყვანეს. აფხაზეთში დაბრუნება და ვაზის იქაური ჯიშების ათვისება დღემდე ოცნებად რჩება, ამ ეტაპზე კი, სუბალიანის მარნის სელექციის გამდიდრებას ემზარი ქისით და გორული მწვანით გეგმავს. „ხანდახან, ვენახში უბრალოდ დასასვენებლად მივდივარ… ვაზთან ურთიერთობა ჩემთვის განტვირთვის, სტრესის მოხსნის და ყოველდღიური პრობლემების დავიწყების საუკეთესო გზაა. რაც შეეხება ღვინის წარმოების მეთოდებს, სწავლა და განვითარება ჩემთვის უწყვეტი პროცესია, დღემდე ვსწავლობ, როგორც პრაქტიკული ექსპერიმენტებით, ასევე სხვადასხვა გადამზადების კურსზე…“